اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
امروز جمعه 3 آذر 1396  
تمامی کالا و خدمات این سایت حسب مورد دارای مجوز های لازم از مراجع مربوطه بوده و فعالیتهای آن مطابق با قوانین جمهوری اسلامی ایران می باشد
پرورش و نگهداری
 

 

 

پرورش جوجه، مراقبت از پرندگان جوان: 

حرارت (گرما):

جوجه بلدرچین‌های تازه هچ شده کوچک هستند و دمای مناسب پرورش برای کوتورنیکس جوان خیلی مهم است. آنها به گرما نیاز دارند برای 4 هفته بعد از هچ شدن. یک مادر مصنوعی تجاری یا هر منبع حرارتی دیگر که دمای کافی فراهم کند، می‌تواند استفاده شود. لامپهای گرمایی مادون قرمز ممکن است به طور موفقیت‌ آمیز استفاده شود و باید در حدود 18 اینچی بالای کف پن قرار داده شود. در طول هفته اول پرورش جوجه دما را در حدود 95 درجه فارینهایت نگهدارید. دما را در سطح جوجه‌ها اندازه‌گیری کنید. دما ممکن است کاهش داده شود در حدود 5 درجه در هر هفته تا اینکه به 75 درجه فارینهایت برسد و جوجه‌ها به طور کامل پر درآورده شوند. بهترین راهنما برای تنظیم کردن دما، رفتار جوجه است. جوجه‌هایی که ازدحام می‌‌کنند در نزدیک منبع گرمایی و به سرد نظر می‌رسند ،نشان می‌دهد که دما خیلی پائین است.

موقعی که جوجه‌ها به ماندن در چندین اینچی از گرمترین منطقه تمایل دارند ، دما با شکست روبرو شده است برای فراهم کردن گرمای کافی در طول روزهای اول دوره پرورش ثابت خواهد بود تلفات نتیجه می‌دهد. جوجه‌ها باید از درافتهای هوای سرد به ویژه در شب محافظت شوند. دامنه رطوبت‌بخش در حدود 30 تا 80 درصد رطوبت نسبی هست.

 

آب:

مراقبت باید برای بلدرچین کوچک برای جلوگیری از غرق شدن در ترافهای آب انجام شود. یک کوزه دهان گشاد با یک پایه پلاستیکی یا شیشه‌ای به خوبی کار می‌کند. این باید از طریق قرار دادن قطعات حلقه‌ای شکلhardware cloth در تراف در پایه تغییر داده شود تصویر 5. یک ظرف کم عمق یا تشت پر شده با سنگریزه‌ها یا گلوله‌ها نیز کار می‌کند. موقعی که جوجه‌ها  به سن 1 هفتگی می‌رسند ، سنگریزه‌ها یا توری محافظ می‌تواند با اطمینان برداشته شود. آب تمیز در ‌تمام اوقات فراهم کنید. آبخوری‌ها یا ترافها را روزانه تمیز کنید.

 

بستر:

بستر برای حل کردن فضولات و جذب رطوبت استفاده می‌شود. تراشه‌های چوب فیبر نیشکر، چوب نرم ذرت زمینی، کاه خرد شده، پوست درخت، پوسته بادام زمینی و شن و ماسه از مواد بستری خوب می‌باشند. بستر باید 2 تا 4 اینچ در کف عمق داشته باشد و با کاغذ زبر یا کرباس برای هفته اول پوشده شود. جوجه‌های بلدرچین بر روی کاغذ نرم و صاف به گشادشدگی پاهایشان از همدیگر تمایل دارند ، پس از کاغذهای زبر و محکم استفاده کنید. یک سری کاغذهایی توسط برخی از فروشگاهها عرضه می‌شود که می‌توان آنها را خرید و به اندازه دلخواه برید و به خوبی بکار برد. پاشیدن غذا بر روی کاغذ باعث تشویق جوجه‌های جوان به خوردن می‌‌شود. اگر جوجه بر روی قفس‌های توری یا باتری پرورش داده می‌شود کف‌توری باید با کاغذ برای هفته اول یا دوم پوشیده شود.

 

کانیبالیسم:

کندن پر یا دیگر اشکال کانیبالیسم به کرات اتفاق می‌افتد موقعی که کوتورنیکس بر روی توری نگهداری می‌شود. پشتهای لخت و سرهای لخت نشانه‌ها می‌باشد. نوک‌چینی خیلی زرد ممکن است لازم باشد در هفته دوم و معمولاً انجام می‌شود با نوک‌چین تجاری از نوع تیغه داغ. این عمل انجام می‌شود در زمانی که بریدن نوک شروع می‌شود. سر بالایی منقار می‌تواند حذف شود سریعاً با یک ناخن‌گیر، تصویر 6.

بعد از آنکه پرندگان نوک‌چینی می‌شوند سطح غذا و آب در ترافها به افزایش یافتن ممکن است نیاز شود.

بطور عمومی اقدام پیشگیرانه مؤثر دیگر کاهش تعداد پرنده در هر پن هست. از ازدحام جمعیت در پن اجتناب کنید. گامهای دیگر از قبیل کاهش شدت نور و افزایش فیبر و سنگریزه خوراک ممکن است انجام شود. هرگز پرندگان جدید را به داخل قفسی که افراد زیادی دارند زندگی می‌کنند نفرستید. بلدرچین‌ها territorial بوده و از خانه‌شان در مقابل مزاحمین دفاع خواهند کرد.

اگر 2 گروه بلدرچین با هم ترکیب شوند، آنها را با هم در پن‌ها و قفس‌های غیرفامیلی حتی اگر به طور موقت باشد قرار دهید.

 

مراقبت از بلدرچین بالغ:

بلدرچین ژاپنی ممکن است مانند مرغ بجز برای اندازه و احتیاجات غذایی خیلی مدیریت شود. آنها نیاز دارند که از شکارچیان از قبیل گربه‌ها، جوندگان، پرندگان شکارچی محافظت شوند. دست‌ مالی بیش از حد کوتورنیکس ممکن است منجر به تلفات شود. اگر پرندگان تخمگذار جابجا شوند به اقامتگاههای جدید، یک توقف در تولید تخم به مدت 2 یا 3 هفته متحمل می‌شوند. مرغان تخمگذار باید نگهداری شوند در منطقه‌ای که مزاحمت بیرونی حداقل است. خانه باید طراحی شود برای راحتی مطمئن برای پرندگان، برای ساختن آب و غذا قابل دسترس و برای اجازه دادن به رعایت بهداشت آسان و مؤثر.

امکانات بالغین باید اهداف پروژه را منعکس کند. برای مثال اگر پرندگان برای اقدامات نژادی پرورش داده می‌شوند ، تولید تخم یا تولید گوشت، قفس‌های جفتی کوچک احتمالاً بهترین هستند. اگر بلدرچین پرورش داده می‌شود توسط یکfancier، hobbyist یا تربیت‌کنندة سگ(Dog Trainer)، پن‌های کف عموماً مناسب هستند. ابعاد این پن‌ها برای احتیاط فردی رها می‌شوند. توری‌های با سوراخهای شش گوش 5/0 اینچی توصیه می‌شوند، اگرچه با سوراخهای 1 اینچی  برای ساختمان پن رضایت‌بخش هست. بلدرچین بالغ زندگی می کند و با موفقیت تولید می‌کند اگر 20 اینچ مربع فضای کف به ازای هر پرنده اجازه دهد.

اغلب کوتورنیکس در پن‌های دسته جمعی آشیانه نخواهد ساخت ولی تخمهایش را در بستر پنهان خواهد کرد. اگر بلدرچین در محیط بسته پرورش داده شود ، بو می‌تواند به حداقل رسانده شود از طریق فراهم کردن فضای بیشتر (25 تا 30 اینچ مربع فضا به ازای پرنده) و تمیز کردن قفسها به کرات. کوتورنیکس بالغ نیاز دارد به 5/0 تا 1 اینچ فضای دان‌خوری به ازای هر پرنده. خوراک فراوان باید موجود باشد، به هر حال، اگر تراف خیلی پُر باشد پرت بیش از حد اتفاق خواهد افتاد. آب تمیز و تازه باید در همة اوقات با حداقل یک چهارم اینچ فضای تراف به ازای هر بلدرچین فراهم شود.

قفسهای جفتی در هر اندازه مناسب می توانند ساخته شوند. اگر رکوردهای تخم فردی نگهداری می‌شوند، قفس‌های کوچک 5×8 اینچ برای یک یا دو بلدرچین به اندازة کافی بزرگ هستند . بهترین مواد برای ساخت قفس توری با سوراخهای 5/0×1 اینچ می‌باشد. گیره‌های قفس یا حلقه‌های داغ می‌توانند بکار برده شود برای متصل کردن بخشهای قفس تصویر 7 . Hardware cloth یا poultry mesh می‌توانند استفاده شود اگر این چسبیده شود به یک چهارچوب فلزی یا چوبی. ارتفاع 5 تا 8 اینچی قفس‌ها ترجیح داده می‌شوند به قفس‌های بلندتر چون که بلدرچین متحمل جراحات کمتر سر می‌شود در قفس‌های با این ارتفاع. یک فلز، چوب یا کارتن‌پلاست ضد سختی قرار داده شده در بالای قفسها که کاهش می‌دهد جراحات سر را.

بلدرچین‌های ماده تخم‌های بیشتری می‌گذارند در این قفسهای کوچک نسبت به آنهایی که در پن‌های کفی بزرگ انجام می‌دهد . علاوه بر این تولید تخم بیشتر و تلفات کاهش یافته،اگر نرها با ماده‌ها نگهداشته نشوند  اتفاق خواهد افتاد . این تخم‌ها البته نابارور خواهند بود.

 

احتیاجات نوری: 

بلدرچین ژاپنی  به 14 تا 16 ساعت نور در هر روز برای نگه‌داشتن حداکثر تولید تخم و باروری نیاز دارد . این بدین معناست که نوردهی اضافی بجز در تابستان باید فراهم شود . چون که این مهم است که زمان روشن و خاموش شدن سازگار شود، یک ساعت زمانی(تایمر) توصیه می‌شود. پرندگان عموماً در اوج تولید باقی نمی‌مانند موقعی که با 24 ساعت نور در روز موضوع می‌شوند.  

نرهایی که استفاده نمی‌‌شوند برای تولید مثل (مولد) یا هر بلدرچینی که استفاده می‌شود برای پرندگان گوشتی و می‌توانند پروار شوند از طریق گرفتن فقط در حدود 8 ساعت نور در روز. این کافی نیست برای بلوغ جنسی. از این رو پرندگان مصرف نمی‌کنند انرژی را برای جدال و جفت‌گیری. این کوتورنیکس‌ها به طور مؤثری Casterated می‌شوند و   برای مصارف table در شرایط خوبی خواهند بود.

هدف مشابه ممکن است دستیافته شوند از طریق داشتن روشنایی‌های خیلی کم‌نور.  پرندگان گوشتی را با جیرة استارتر (بخش تغذیه را ببینید) تا موقع کشتار در سن 9 هفتگی نگهدارید.

طول روز کاهش یافته، می‌تواند استفاده شود برای نگهداشتن مولدین. در شکل خوب تا اینکه نیاز شود یا برای نگهداشتن نرها با همدیگر بدون جنگ و جدال.  

در حدود 2 هفته برای بازگشت به شرایط تولیدمثلی (Breeding) به دنبال یک طول روز افزایش یافته به 14 ساعت نیاز می‌باشد.  

نورهای آفتابی (روشن)  تولید تخم را افزایش نخواهد داد. اگر این  به اندازة کافی روشن هست برای شما برای خواندن بنابراین  به اندازه کافی برای بلدرچینروشن است .

 برای بدست آوردن تخم‌های بارور قابل هچ از بلدرچین تعدادهای برابر نرها و ماده‌ها لازم نیست. تحقیقات نشان می‌دهد که یک نر منفرد با 2 یا 3 ماده نتایج مطلوبی خواهد داد. موقعی که بلدرچین نگه داشته می‌شود در پن‌های کلونی، یک نر برای هر 3 تا 5 ماده کافی است و کاهش می‌دهد جنگ و جدال بین نرها را. جفتگیری‌های جفتی (تلاقی‌های جفتی) در قفسهای فردی باروری خوبی خواهد داد. درصد باروری و جوجه درآوری بطور مشخصی در پرندگان مسن کاهش خواهد یافت. از انجام جفتگیری‌های بسته فردی وابسته (خویشاوندی) اجتناب کنید زیرا همخونی باعث ناهنجاری‌ها و بطور زیادی کاهش عملکرد تولیدمثلی می‌شود. به این دلیل این ممکن است مزیت شود برای ثبت تعداد تخم‌های ماده، جوجه‌کشی کردن آنها در گروهها، و بطور دایمی مشخص کردن جوجه‌ها در هر زمان هچ. رکوردهای شجره‌نامه‌ای می‌تواند نگه‌ داشته شود از طریق استفاده کردن از نوارهای بال(wing bands) یا نوارهای پا(leg bands) تجاری در دسترس برای مشخص کردن بلدرچین همه سنین. این  برای شناسایی گروههای پرندگان از طریق گیره انگشتی(toe clippingنیز ممکن است.  

 
بازدید امروز : 24 نفر
بازدید دیروز : 50 نفر
بازدید کلی : 110495 نفر
افراد آنلاین : 1 نفر
لیست قیمت های روز